Pluszowy jednorożec przeżył u nas dokładnie cztery minuty. Mierzyłam. Borys dostał go na drugie urodziny, obwąchał, machnął ogonem i po chwili siedział dumny w chmurze białego wypełnienia, z odgryzionym rogiem w pysku. Od tamtego dnia prowadziłam w głowie prywatny ranking zabawek, które przetrwały u stukilogramowej (no dobra, trzydziestopięciokilogramowej, ale w porywach do lodówki) maszyny do niszczenia. I powiem od razu: większość rzeczy z napisem „extra strong” to marketing.
Plusz i piszczałki odpadają w przedbiegach
Wiem, że pluszaki są słodkie. Mela, moja kotka, do dziś śpi z jednym. Ale jeśli pies ma silny popęd do rozszarpywania, pluszak to nie zabawka, tylko zadanie. Piszczałka działa jak ukryty cel misji: pies nie spocznie, dopóki jej nie wyjmie. U Borysa rekord to siedem minut, a potem zostaje mi zbieranie waty z dywanu i sprawdzanie, czy nie połknął plastikowego piszczka. Bo to jest realne ryzyko, nie straszenie. Znajoma z Pól Mokotowskich skończyła z labradorem u weterynarza po połkniętej piszczałce, rachunek wyszedł grubo ponad tysiąc złotych. Za te pieniądze można kupić zabawki na trzy psie życia.
Sznurowe szarpaki trzymają się dłużej, ale też nie wiecznie. U nas gruby bawełniany węzeł, taki na 35–40 cm, żyje średnio dwa miesiące. Potem zaczyna się strzępić i trzeba go zabrać, zanim pies zacznie zjadać nitki.
Lity kauczuk to jedyna rzecz, której Borys nie pokonał
Po jednorożcu przerzuciłam się na kauczuk i to była najlepsza decyzja. Klasyczny stożek do wypełniania (typu kong) w rozmiarze L kosztuje zwykle 60–90 zł i u nas służy trzeci rok. Trzeci. Rok. Ma ślady zębów, owszem, ale jest cały. Podobnie kauczukowa piłka na sznurku, około 7 cm średnicy, do rzucania i szarpania. Tańsze gumowe podróbki za 15 zł wyglądają podobnie, ale guma jest miękka i pies odgryza z niej kawałki, więc moim zdaniem oszczędzanie akurat tutaj nie ma sensu. Wychodzi drożej, bo kupujesz pięć razy.
Druga liga twardzieli to zabawki z nylonu do gryzienia, takie sztuczne kości. Twarde jak kamień, Borys potrafi nad jedną spędzić godzinę. Tu jedna uwaga: jak końcówki zaczynają wyglądać jak postrzępiona szczotka, wymieniam. Ścierające się drobinki to nic groźnego, ale większe odłamki już tak. Trzecia opcja, trochę niedoceniana, to zabawki z grubej gumy termoplastycznej (TPR) — lżejsze od kauczuku, dobre dla psów, które niszczą, ale nie są jeszcze w lidze ekstremalnej. Wytrzymałe modele znajdziecie w naszej kategorii zabawek, sama wybierałam je pod kątem psów takich jak mój.
Rozmiar i twardość dobieraj do psa, nie do ceny
Pierwszego konga kupiłam za małego. Rozmiar M dla labradora to proszenie się o kłopoty, bo pies może go połknąć albo zaklinować w gardle. Zasada, której się teraz trzymam: zabawka ma być większa niż rozstaw szczęki psa, z zapasem. Dla psa 30+ kg to minimum 10–12 cm. Z drugiej strony nie każdy „niszczyciel” potrzebuje betonu. Jamnik sąsiadki rozpruwa pluszaki seryjnie, ale lity kauczuk w wersji dla dużych psów jest dla niego za twardy i po prostu go nudzi. Twardość też trzeba trafić: jeśli pies nie może w ogóle wgryźć się w materiał, traci zainteresowanie po minucie.
I jeszcze rotacja. Trzymam w szufladzie cztery zabawki i wydaję po jednej, wymieniając co kilka dni. Stara-nowa zabawka po tygodniu przerwy jest znowu ekscytująca. Darmowy trik, działa lepiej niż kolejny zakup.
Czego nauczyło mnie pięć lat sprzątania waty z dywanu
Że niszczenie zabawek to często nie wada psa, tylko nadmiar energii. Borys w okresy, kiedy mało chodziliśmy (zima, moja grypa, błoto na Polach takie, że tonęły kalosze), niszczył wszystko. Po godzinie aportowania nie tyka nawet pluszaka Meli, który leży na środku salonu jak prowokacja. Więc zanim wydacie 200 zł na „niezniszczalny” zestaw, sprawdźcie, czy pies nie potrzebuje po prostu dłuższego spaceru. A jednorożca w końcu odkupiłam. Leży na półce. Wysoko.
Dodaj komentarz